Krosno losu

2 opinie dla Krosno losu

Obrazy klientów

Zofia Mąkosa pisarka

8 maja 2026

Magda Leszczyńska, autorka powieści "Krosno losu", napisała w posłowiu do swej książki, że nie potrafi wymyślać fabuł. Pozwolę sobie zaprzeczyć. Szanowna Autorko, Pani potrafi! Prócz pracowitości, wiedzy i pasji do odkrywania historii trzeba wielkiej wyobraźni, by odtworzyć miasto sprzed około stu lat, zaludnić je rzeczywistymi bohaterami, powiązać ich losy i snuć opowieść toczącą się przez ponad trzydzieści lat. Ileż trudu musiało kosztować autorkę poznawanie źródeł i słuchanie opowieści, a potem – wybranie z tego zaledwie cząstki, by przeplatając nitki osnowy z wątkami, utkać tak wielobarwny obraz. Miastem, któremu Magda Leszczyńska poświęciła swą powieść, jest Krosno Odrzańskie, w latach, w których toczy się większość akcji (1913–1945) – Crossen an der Oder. Przed kilkoma laty, kiedy napisałam "Wendyjską winnicę", miałam serię spotkań autorskich w zachodniej części Lubuskiego, m.in. w Krośnie Odrzańskim. Podczas rozmów z czytelnikami słyszałam wówczas, jak bardzo tęsknią do książek, które w przystępny, najlepiej fabularny sposób, pozwolą im poznać losy ludzi mieszkających tu przed 1945 rokiem. Być może dlatego, rozpoczynając lekturę powieści Magdy Leszczyńskiej, najpierw pomyślałam, że mieszkańcy Krosna Odrzańskiego i okolicznych miejscowości nareszcie dostaną swoją opowieść. I rzeczywiście – w tej książce są dawne ulice, kawiarnie, szkoły, zakłady pracy, a nade wszystko ludzie i ich problemy. W miarę jak czytałam, moja opinia się zmieniała. Owszem, jest to powieść o przedwojennym i wojennym Krośnie Odrzańskim, przede wszystkim jednak to powieść uniwersalna o tym, co z żyjącą zgodnie społecznością zrobiła ideologia. O tym, jak między przyjaźniące się dzieci z niemieckich i żydowskich rodzin wkracza nienawiść i przemoc sączona im przez dorosłych, jak hitleryzm niszczy więzi sąsiedzkie i pierwsze młodzieńcze uczucia, a przyzwoici Niemcy zaczynają interpretować słowo „przyzwoitość” tak, jak im wygodnie. Niejeden powie, że jest wiele książek poruszających tę tematykę. Trudno się z tym nie zgodzić, lecz moim zdaniem siłą powieści Magdy Leszczyńskiej jest jej autentyczność. Nie wiem, czy spodoba się wielbicielom „romansów w Auschwitz” i historiom o „dobrych Niemcach” zakochanych w Polkach. W tej powieści jest prawdziwie aż do bólu. A jeśli ktoś miałby wątpliwości, rozwieje je zakończenie, po którym czytelnikowi pozostaje się jedynie zadumać nad losami ludzi oraz miejsc i czasów, w których przyszło im żyć. Na zakończenie dodam jeszcze, że spotkałam w powieści Magdy Leszczyńskiej jednego z rzeczywistych bohaterów trzeciego i czwartego tomu cyklu "Pomiędzy". Nie jest to postać chwalebna, lecz w jakiś sposób łącząca Krosno Odrzańskie z Trzcielem.

(0) (0)

1. zaczytana_sana

   Recenzent

   8 maja 2026

   – I po co nam była ta cała przestrzeń życiowa?!Mathilde aż podnosi głos. – Czy czegoś nam brakowało?! I czy koniecznie musieliśmy wszczynać wojnę z całą Europą?!

   To fragment pochodzący z książki „Krosno losu”, jest to historia ludzi żyjących w dawnym Crossen an der Oder.
   Bohaterowie prowadzą nas przez czasy aż od pierwszej wojny światowej do drugiej.
   Będziemy świadkami ich przyjaźni, próby beztroskiego życia, ich miłości, zazdrości, ale przede wszystkim strachu i lęku przed niepewnym jutrem.

   Muszę powiedzieć, że była to moja pierwsza książka wydana przez @silver.oficyna.wydawnicza i jestem pod wrażeniem tego, jak wygodnie i ładnie się prezentuje. Duża czcionka – to jest to o czym marzę w wielu książkach, od razu ułatwia to czytanie. Niby taka pierdółka, ale dla moli książkowych nie lada przyjemność.
   Ale… Wracając do samej fabuły, autorka postawiła na dość nietypowy styl pisania, bo ta książka nie jest całkowicie powieścią fabularną. Jest to historia oparta na faktach, na ludziach którzy naprawdę żyli, ale wzbogacona o dodatkową fabułę, dialogi i kilku bohaterów fikcyjnych.
   Lubię książki historyczne, literaturę faktu, a tutaj miałam wszystkiego po trochu, więc naprawdę mogłam dać się pochłonąć tej historii.

   Książka wzbogacona jest w zdjęcia, czytając można od razu przenieść się w miejsca opisane przez autorkę.
   Nie wiem czy inni czytelnicy również będą miały takie spostrzeżenia, ale ja czytając rozdziały o dzieciństwie bohaterów, ich zabawach, dziecięcych figlach, nieustannie miałam w głowie porównanie do „Dzieci z Bullerbyn”, to dodawało książce dużo ciepła.

   Dla mnie była to bardzo ciekawa podróż, bo historia Krosna odrzańskiego, jego mieszkańców, była mi zupełnie obca, a dzięki tej powieści mogłam się naprawdę wiele dowiedzieć.

   [...]

   Dziękujemy! Ta opinia została nagrodzona kuponem rabatowym.

   (0) (0)
2. Zofia Mąkosa pisarka

   Recenzent

   8 maja 2026

   Magda Leszczyńska, autorka powieści „Krosno losu”, napisała w posłowiu do swej książki, że nie potrafi wymyślać fabuł. Pozwolę sobie zaprzeczyć.
   Szanowna Autorko, Pani potrafi!
   Prócz pracowitości, wiedzy i pasji do odkrywania historii trzeba wielkiej wyobraźni, by odtworzyć miasto sprzed około stu lat, zaludnić je rzeczywistymi bohaterami, powiązać ich losy i snuć opowieść toczącą się przez ponad trzydzieści lat. Ileż trudu musiało kosztować autorkę poznawanie źródeł i słuchanie opowieści, a potem – wybranie z tego zaledwie cząstki, by przeplatając nitki osnowy z wątkami, utkać tak wielobarwny obraz.
   Miastem, któremu Magda Leszczyńska poświęciła swą powieść, jest Krosno Odrzańskie, w latach, w których toczy się większość akcji (1913–1945) – Crossen an der Oder.
   Przed kilkoma laty, kiedy napisałam „Wendyjską winnicę”, miałam serię spotkań autorskich w zachodniej części Lubuskiego, m.in. w Krośnie Odrzańskim. Podczas rozmów z czytelnikami słyszałam wówczas, jak bardzo tęsknią do książek, które w przystępny, najlepiej fabularny sposób, pozwolą im poznać losy ludzi mieszkających tu przed 1945 rokiem.
   Być może dlatego, rozpoczynając lekturę powieści Magdy Leszczyńskiej, najpierw pomyślałam, że mieszkańcy Krosna Odrzańskiego i okolicznych miejscowości nareszcie dostaną swoją opowieść. I rzeczywiście – w tej książce są dawne ulice, kawiarnie, szkoły, zakłady pracy, a nade wszystko ludzie i ich problemy.
   W miarę jak czytałam, moja opinia się zmieniała. Owszem, jest to powieść o przedwojennym i wojennym Krośnie Odrzańskim, przede wszystkim jednak to powieść uniwersalna o tym, co z żyjącą zgodnie społecznością zrobiła ideologia. O tym, jak między przyjaźniące się dzieci z niemieckich i żydowskich rodzin wkracza nienawiść i przemoc sączona im przez dorosłych, jak hitleryzm niszczy więzi sąsiedzkie i pierwsze młodzieńcze uczucia, a przyzwoici Niemcy zaczynają interpretować słowo „przyzwoitość” tak, jak im wygodnie.
   Niejeden powie, że jest wiele książek poruszających tę tematykę. Trudno się z tym nie zgodzić, lecz moim zdaniem siłą powieści Magdy Leszczyńskiej jest jej autentyczność. Nie wiem, czy spodoba się wielbicielom „romansów w Auschwitz” i historiom o „dobrych Niemcach” zakochanych w Polkach. W tej powieści jest prawdziwie aż do bólu. A jeśli ktoś miałby wątpliwości, rozwieje je zakończenie, po którym czytelnikowi pozostaje się jedynie zadumać nad losami ludzi oraz miejsc i czasów, w których przyszło im żyć.
   Na zakończenie dodam jeszcze, że spotkałam w powieści Magdy Leszczyńskiej jednego z rzeczywistych bohaterów trzeciego i czwartego tomu cyklu „Pomiędzy”. Nie jest to postać chwalebna, lecz w jakiś sposób łącząca Krosno Odrzańskie z Trzcielem.

   [...]

   Dziękujemy! Ta opinia została nagrodzona kuponem rabatowym.

   

   (0) (0)

Przepraszamy, żadne recenzje nie pasują do twoich aktualnych wyborów