Czy bohaterka powieści musi mieć dwadzieścia lat? Książki o dojrzałych kobietach, które wciąż chcą od życia więcej

Literatura chętnie opowiada o pierwszych miłościach, pierwszych ważnych wyborach i szukaniu własnej drogi. Tymczasem życie nie przestaje zaskakiwać, gdy kończymy dwadzieścia, trzydzieści czy pięćdziesiąt lat. Dojrzałe kobiety również zakochują się, zmieniają zdanie, popełniają błędy i zastanawiają się, czy codzienność, którą przez lata budowały, nadal im odpowiada. Nie zaczynają jednak od pustej kartki – mają za sobą doświadczenia, zobowiązania i relacje, dlatego każda zmiana może kosztować je więcej. Właśnie to sprawia, że książki o dojrzałych kobietach potrafią być tak prawdziwe i angażujące.

Kiedy przychodzi czas, by pomyśleć także o sobie

Przełom nie zawsze zaczyna się od wielkiego kryzysu. Czasem najpierw pojawia się trudne do nazwania poczucie, że w codzienności czegoś brakuje. Przez lata na pierwszym miejscu były dzieci, partner, dom i praca. Kobieta przywykła do tego, że to ona pamięta, wspiera i rozwiązuje problemy. Aż pewnego dnia zadaje sobie pytanie: kiedy ostatnio podjęłam decyzję, kierując się wyłącznie tym, czego sama potrzebuję?

Taką bohaterkę poznajemy w powieści „Serce nie siwieje”. Dominika przez lata poświęcała się rodzinie, ale gdy dzieci się usamodzielniły, coraz wyraźniej zaczęła odczuwać samotność w małżeństwie. Stabilizacja przestała wystarczać, skoro zabrakło w niej rozmowy, czułości i poczucia, że nadal jest dla kogoś ważna. Zainteresowanie ze strony nowo poznanego mężczyzny budzi w niej dawno zapomniane emocje, ale stawia ją też przed niełatwymi pytaniami. Czy to właśnie jest to? Czy spełnią się jej marzenia o prawdziwej, wielkiej miłości?

Nieco inaczej wygląda życie Małgorzaty z książki „Nigdy nie będę wyższa”. Ma rodzinę, przyjaciół, swoje zajęcia i pracę pisarki, a mimo to przywykła do wspierania innych tak bardzo, że sama zeszła na dalszy plan. Dopiero niespodziewane wydarzenia zmuszają ją, by przestała jedynie troszczyć się o cudze historie i przyjrzała się własnej. Nie może zmienić wszystkiego – wieku, wzrostu ani tego, co już się wydarzyło – może jednak zdecydować, co zrobi z dalszą częścią swojego życia.

Myślenie o sobie nie musi oznaczać odrzucenia rodziny ani przekreślenia dotychczasowych wyborów. Czasem jest po prostu próbą odzyskania należnego miejsca we własnym życiu. Dojrzałe bohaterki pokazują, że taka zmiana rzadko zaczyna się od spektakularnej decyzji. Znacznie częściej jej początkiem jest ciche, lecz niewygodne pytanie: a czego ja właściwie chcę?

Miłość nie jest przywilejem młodych

Dojrzała miłość bywa przedstawiana jako spokojniejsza, rozsądniejsza i wolna od gwałtownych emocji. Tyle że metryka nie chroni ani przed zakochaniem, ani przed nietrafionymi wyborami. Człowiek może mieć za sobą wiele życiowych doświadczeń, a mimo to ponownie uwierzyć, zaryzykować albo dać się ponieść uczuciom. Różnica polega na tym, że w dojrzałym wieku rzadko podejmuje się decyzje dotyczące wyłącznie siebie. Trzeba uwzględnić rodzinę, wcześniejsze zobowiązania, dawne zranienia i konsekwencje wyborów sprzed lat.

Pokazuje to powieść „Druga szansa, czasem trzecia”, w której historie dwóch bohaterek rozpoczynają się w czasach ich młodości, a następnie prowadzą czytelnika ku współczesności. Dawne zauroczenia, duma i nie zawsze właściwe decyzje nie znikają bez śladu. Ich skutki mogą wrócić po wielu latach, gdy wydaje się, że życie zostało już dawno ułożone. Druga szansa nie oznacza jednak prostego powrotu do tego, co było. Wymaga zmierzenia się z przeszłością i odpowiedzi na pytanie, czy tym razem bohaterki potrafią lepiej zadbać o uczucie, które pojawia się w ich życiu.

Z kolei „Nigdy nie będę młodsza” zaczyna się tam, gdzie wiele romantycznych historii mogłoby się zakończyć. Małgorzata podjęła już ważne decyzje i wie, że chce być szczęśliwa, ale samo pragnienie zmiany nie rozwiązuje wszystkich problemów. Nowe uczucie nie usuwa dotychczasowych zobowiązań ani nie sprawia, że życie nagle staje się prostsze. Bohaterka próbuje znaleźć własną drogę, nie zapominając przy tym o bliskich i o tym, co przez lata było dla niej ważne.

Właśnie dlatego opowieści o dojrzałej miłości potrafią być tak angażujące. Ich bohaterki nie wybierają jedynie między samotnością a romansem. Często muszą zdecydować, czy pozostać przy tym, co bezpieczne i dobrze znane, czy przyznać przed sobą, że nadal potrzebują czułości, bliskości i emocji. Wiedzą już, że żadne uczucie nie daje gwarancji szczęśliwego zakończenia. Mimo to nie przestają wierzyć, że warto o nie zawalczyć.

Nowy początek nie zawsze zaczyna się od miłości

W opowieściach o kobietach życiowa zmiana często łączona jest z pojawieniem się nowego mężczyzny. Tymczasem przełom może zacząć się od utraty pracy, odejścia z relacji, która odbiera siły, albo znalezienia zajęcia pozwalającego znów poczuć się potrzebną. Dojrzała kobieta może chcieć od życia więcej nie dlatego, że szuka romantycznych uniesień. Czasem pragnie odzyskać samodzielność, poczucie sensu i przekonanie, że nadal ma wpływ na swoją przyszłość.

Dorota z powieści „Warto poczekać” straciła pracę i nie widzi przed sobą nowych perspektyw. Liczba świeczek na urodzinowym torcie zamiast cieszyć, przypomina jej, że znalezienie dla siebie nowego miejsca może być coraz trudniejsze. Nie zostaje jednak sama. Wsparcie przyjaciółek pomaga jej spojrzeć na własne możliwości inaczej i szukać celu, którego wcześniej nawet nie brała pod uwagę. Ta historia pokazuje, że przyjaźń w dojrzałym wieku nie jest jedynie dodatkiem do życia. Niekiedy staje się siłą, dzięki której można podnieść się po porażce i odważyć na kolejny krok.

Jeszcze trudniejszą zmianę musi podjąć Marysia, bohaterka książki „Tyle nowych dróg”. Tkwi w toksycznym małżeństwie, nie lubi swojej pracy i coraz częściej myśli o błędach, których nie da się już naprawić. Jedno wydarzenie sprawia jednak, że jej przewidywalna codzienność zaczyna się zmieniać. Pojawiają się nowe znajomości, odważne decyzje i miejsca, w których może poczuć się potrzebna na innych niż dotąd zasadach. Marysia nie cofa czasu ani nie wymazuje przeszłości. Odkrywa za to, że nawet po latach chodzenia tą samą drogą, można wybrać inną.

Również Malina z powieści „Zadry” zostaje zmuszona do zmiany przez utratę pracy. Wraca na Mazury, których nie darzy szczególną sympatią, i przyjmuje zadanie związane z przywróceniem życia opuszczonej wiosce. To, co początkowo wygląda jak porażka i krok wstecz, staje się początkiem wymagającego przedsięwzięcia. Bohaterka dostaje szansę, by wykorzystać swoje umiejętności, zmierzyć się z rodzinnymi relacjami i spojrzeć inaczej na miejsce, od którego przez lata chciała trzymać się z daleka.

Nowy początek nie musi więc oznaczać przekreślenia całego dotychczasowego życia. Czasem przychodzi pod postacią pracy, przyjaźni, własnego projektu albo decyzji, by dłużej nie godzić się na to, co unieszczęśliwia. Bohaterki tych powieści przypominają, że utrata dobrze znanego punktu oparcia może boleć, ale nie musi oznaczać końca możliwości. Niekiedy dopiero wtedy widać, jak wiele nowych dróg wciąż pozostaje otwartych.

Po siedemdziesiątce nadal jest się bohaterką własnej historii

Najdojrzalsze bohaterki powieści SILVERA nie stoją na drugim planie i nie ograniczają się do udzielania życiowych rad młodszym. Mają własne potrzeby, popełniają błędy, podejmują decyzje i nadal potrafią zaskoczyć same siebie. Ich życie nie jest epilogiem – wciąż mogą pojawić się w nim nowe relacje, wyzwania i niespodziewane zwroty.

Siedemdziesięcioletnia Adela z powieści „Tydzień z życia Adeli” wiele straciła z powodu uzależnienia, a swoją obecną codzienność zbudowała na kruchym spokoju i przewidywalności. Pojawienie się tajemniczego młodego mężczyzny wystarcza jednak, by w ciągu jednego tygodnia wszystko zaczęło się zmieniać. Historia Adeli przypomina, że człowieka nie można sprowadzić do jego dawnych błędów, a życie potrafi otworzyć kolejne drzwi nawet wtedy, gdy samemu przestało się już ich wypatrywać.

Z kolei Lonia, Wisia i Halina z serii „Bądź dobrej myśli” poznają się na zajęciach z ceramiki. Różnią je poglądy, sytuacja rodzinna, status materialny i sposób patrzenia na świat. Te różnice nie znikają pod wpływem przyjaźni – stają się jej ważną częścią. Kobiety wspierają się, ale też podważają swoje przyzwyczajenia i uczą się od siebie, dzięki czemu każda zaczyna nieco inaczej patrzeć na własne życie.

Adela, Lonia, Wisia i Halina pokazują różne oblicza kobiecej dojrzałości. Nie próbują odzyskać młodości. Nadal chcą jednak kochać, przyjaźnić się, rozwijać i decydować o sobie – ponieważ potrzeba bliskości, zmiany i nowych doświadczeń nie przechodzi na emeryturę.

Dlaczego potrzebujemy książek o dojrzałych kobietach?

Dojrzałe czytelniczki przez długi czas czytały w literaturze o kobietach podobnych do siebie – głównie w rolach matek, teściowych, babć albo drugoplanowych przyjaciółek. Ich własne potrzeby pojawiały się na marginesie historii młodszych bohaterów. Tymczasem kobieta nie traci prawa do bycia główną postacią tylko dlatego, że dzieci opuściły dom, na jej twarzy pojawiły się zmarszczki, a część najważniejszych życiowych decyzji ma już za sobą.

Powieści o kobietach po pięćdziesiątce pozwalają opowiadać o doświadczeniach, których nie da się wiarygodnie przypisać dwudziestolatce. O wieloletnich związkach, konsekwencjach dawnych wyborów, dorosłych dzieciach, zmianach zawodowych i próbie zbudowania siebie na nowo bez udawania, że wcześniejsze życie nie istniało. Nie są to historie mniej emocjonujące. Po prostu stawka jest w nich inna.

Takie książki dają czytelniczkom coś jeszcze – możliwość rozpoznania w bohaterkach własnych dylematów, obaw i pragnień. Nie muszą podsuwać prostych odpowiedzi ani obiecywać, że każda odważna decyzja zakończy się szczęściem. Wystarczy, że przypominają: to, co czujesz i czego potrzebujesz, nadal może być tematem ważnej opowieści.

Czy bohaterka powieści musi mieć dwadzieścia lat?

Nie. Czasem znacznie ciekawsza jest kobieta, która ma za sobą pół życia i dopiero zaczyna zastanawiać się, jak chce przeżyć jego dalszą część. Nie startuje od zera i nie może bez konsekwencji porzucić wszystkiego, co dotąd zbudowała. Może jednak zmienić kierunek, zawalczyć o bliskość, znaleźć nowy cel, popełnić błąd i spróbować jeszcze raz.

Bohaterki powieści SILVERA pokazują, że przyszłość nie kończy się wraz z młodością, a dobry moment na zmianę nie ma ustalonej daty ważności. Jeżeli szukasz historii o kobietach, które wciąż są ciekawe siebie i świata, poznaj książki dla dojrzałych kobiet wydane dużym, wygodnym drukiem.